Corona, vechten tegen olifant of mug?

Retteket de kernraket

de koppen glimmend in de zon

en af en toe een ‘schiet’gebed

is dat hoe wereldveiligheid begon?

Het ene land dat het andere binnenviel

dikke duimen die boven rode knoppen zweven

bommen in Syrié, ontploffingen in Chernobyl

waar vind je nog veiligheid in het leven?

Miljoenen sterven aan de hongerdood

maar defensiebudgetten blijven stijgen

want die raketten moeten groot

om goed te zorgen goed ‘voor ons eige’.

Want wie vertrouwt er nog elkander?

dat is misschien de grootste vloek

de ene nucleaire bom nog groter dan de ander

tegen gevaar uit onverwachtse hoek?

Want de aarde hééft geen hoeken

planeten die zijn is immers rond

het wordt nu tijd om samen te zoeken

naar een gemeenschappelijk front.

De hoek waar de klappen vallen

daarin zitten we nu allemáál

we kunnen het nu definitief verknallen

onbegrensd en internationaal

Het coronavirus verspreidt zich vlug

en die raketkop die zo mooi glom

voelt een beetje als schieten op een mug

dat besef slaat pas écht in als een bom.

Kan wereldvrede daar beginnen???

Met z’n allen winnen!!!

(en soms wordt dan een olifant een mug)

Het klonk nog éven als een nieuw soort ijs,

corona vanille, aardbei, chocolade

Helaas, het doet alleen maar schade

heel het land, de wereld, is nu van de wijs.

En wat is wijsheid dan in deze tijden?

Moeten we echt iedereen vermijden?

Wat is wijsheid met dit virus?

Het gevaar dat nu ook hier is ?

Binnen blijven, noodgedwongen

binnen de grenzen van ‘t land

Alleen nog ruimte voor gedachtesprongen

niemand springt meer uit de band.

Alle landen gaan op slot.

Corona maakt heel veel kapot

Zulke dingen kan je niet verzinnen.

Bijna nergens mag je meer naar binnen

Restaurants, cafés die sluiten

en...mag je eigenlijk nog naar buiten?

Het is wél goed nieuws voor honden

want zij zijn de beste smoes

voor een lekker lange wandelronde

even ontsnappen uit de roes.

We zijn nu op onszelf aangewezen.

Eindelijk tijd om lekker lang te lezen?

Wat moeten we met die zee aan tijd?

Kunnen we mentaal verdrinken.

Depressief naar de bodem zinken.

Straks duurt het echt een eeuwigheid.

Waarop kunnen we nu nog vertrouwen

hogere machten ergens boven?

Een opperhoofd dat trekt aan alle touwen.

Ik ben, geloof ik, bereid dat te geloven.

Maar dan wel met die bemerking

van alle touwtjes in de knoop

die ‘verwarring’ schept beperking

maar – knip – toch ook een beetje hoop?

De maatschappij die ineens verstilde,

en wat máákten we ons altijd druk.

Is dit de adempauze die men wilde

bouwen aan hernieuwd geluk?

Mensen die om hun doden rouwen

mensen doodziek in het ziekenhuis

noodgedwongen afstand houden

en… een nieuwe kijk op ‘thuis’.

Meer dan ooit met elkaar verbonden

nieuwe kansen, nieuwe ronden

met z’n allen in de schuit of boot

en de verbroedering is groot?

Niet meer huggen maar nog even knijpen

niet uit liefde of plezier

maar om nog gauw te kunnen grijpen

naar dat laatste pak toiletpapier.

"Ik zou best binnen willen blijven

als ik maar een adresje had."

Beter kan ik ‘t niet beschrijven

dan de daklozen in de grote stad.

Sommige waarheden kan je niet verzinnen

ik vermaak me nog wel even ...binnen

DINGES

Vroeger snapte ik het leven niet. Als mijn drie jaar jongere broer thuiskwam met een broek onder de modder, mopperde mijn moeder wel eventjes. Dat was vooral voor de show, dat had ik toen heus al wel in de gaten. Want eigenlijk vond zij het ‘vet cool’ dat ze zo’n stoere jongen had gebaard, hoewel ik die, nu al weer verouderde, uitdrukking er natuurlijk pas later bij heb verzonnen.

Mijn gevoel van oneerlijkheid was in alle formuleringen levensecht, want ik, als meisje, moest schóón blijven. “Dat is nu eenmaal zo!”

Bij de buurmoeders was het al niet anders. Zij waren het roerend met de mijne eens. Hun dochtertjes hadden witte sokjes in witte sandaaltjes met van die glimmende sluitinkjes. Ze hinkelden op het trottoir, nadat ze eerst hun handen hadden schoon geklopt als er wat krijtsel aan was blijven handen. Ik vond het leukste van de balsport die voor mij bestemd was - korfbal (niet lachen!) – mijn schoenen met noppen, die een beetje deden denken aan voetbalschoenen.

Op de middelbare school werd het niet beter: de meisjes kregen HW, de jongens HV. In waar die ‘W’ voor stond (handWerken) had ik geen aardigheid, laat stáán vaardigheid. Ik wilde de Vaardigheden waarin de jongens zich mochten bekwamen: lassen en solderen. Het tegenargument van mentor leek verdacht veel op dat van thuis: “Dat is nu eenmaal zo!”

Gelukkig is er van alles (niet alleen uitdrukkingen) ingehaald door de tijd. Mijn dochter vond het heel normaal dat vader kookt, en moeder nog even de raamkozijnen in de grondverf zet. Als jonge dertiger vindt zij ‘emancipatie’ zelfs zo’n door de tijdgeest overbodig geworden thema.
“We zijn inmiddels toch allemaal al gelijk?”

De genderneutrale communicatievoorstellen van Amsterdam laten je inderdaad bijna relaxed achterover leunen: niet meer 'meneer' of 'mevrouw', maar 'beste mensen'.
Om vervolgens weer keihard rechtop te schrikken bij het filmpje van SIRE. Plannen voor Echte Jongens?

Alle frustratie van vroeger kwam boven borrelen. Ja, dat is flauw van mij. Je moet geen ouwe koeien uit de sloot halen, dat weet ik best.

Maar bij zo’n confrontatiemomentje blijkt het onrechtvaardigheidsgevoel van vroeger minder diep te zijn weggezakt dan ik zelf had gehoopt. Dat Is Nu Eenmaal Zo.
DINEZ… Klinkt een beetje als ‘dinges’.
Synoniem voor Huppeldepup. En huppelen, dat is binnenkort alléén nog voor meisjes.

De wereld die de jouwe niet is…

Een groot gebouw, tralies voor de ramen, hekken eromheen.

Afgebakend, want ze horen niet in de maatschappij, de plegers van de daden die het daglicht niet kunnen verdragen. Veilig opgeborgen, zodat ze geen gevaar vormen, vooral niet voor de anderen.

Daarbuiten.

Zoals de jonge vrouw, die droomt van haar nieuwe rol. De mooiste die je je kunt indenken. Die van moeder. Haar hand gaat gedachteloos naar haar buik. Ze voelt, van buiten en van binnen.

Zij, die zelf zo weinig gekoesterd is, heeft veel liefde te geven. Een inhaalmanoeuvre met emotionele slagkracht. Het zoveelste paar witkanten babysokjes dat ze snel in haar tas propt - na eerlijk afrekenen bij de kassa - hoort daarbij.

Helaas, onvoltooid verleden tijd.

Want de vader wilde niet die nieuwe rol. Niet als vader van haar kind, niet als deler van haar leven. Als grootste gemene non-deler was hij weg. Hoe ze haar kindje verloor doet er niet toe.

Niet langer een dikke buik, maar een holte. Vooral van binnen.

Babysokjes en rompertjes bleven verweven met het ritme van haar leven. Een doel om te blijven bestaan. Tot die dag waarop ze hem weer zag. Na maanden van ploeteren om jezelf zelfs maar uit bed te krijgen, dag na dag na dag.

Hij zag haar niet, maar zij had een messcherpe focus op zijn hand, op die buik, van een vrouw.

Mensen doen elkaar pijn, maar vooral ook zichzelf. Met een nieuwe reden om uit bed te komen, dag na dag en te posten bij dat bekende huis om vanaf afstand gade te slaan hoe hij groeide, die andere buik. Of was het een zij?

Op een dag is de maat vol, klapt de zelfbeheersing, verliezen de remmingen hun functie, val je in een onbekende diepte en… woon je ineens in een wereld die de jouwe niet is. Wás.

Want je hoort er nu toch thuis, achter de hekken, de tralies voor de ramen?

Er is veel tijd om te overdenken. Teveel tijd waarin je je schrap moet zetten om niet knettergek te worden. Of… ben je dat al?

Toeleven naar de ‘uitgerekende datum’ is al net zo lastig als toen, want ook hier staat die niet precies vast. Eén ding is zeker: het is een zware bevalling voordat de vrijheid weer begint.

Hopelijk wel de geboorte van een nieuw leven, waarin het lukt om weer omhoog te kijken, in plaats van vol schaamte naar de grond. In de overtuiging dat de scheidslijn tussen goed en slecht niet simpelweg wordt bepaald door tralies en hekken.

En wie weet…

Kerst? Laten we een boom opzetten!

I am dreaming of a white Christmas

de ijskap smelt dramatisch

Oh denneboom, oh denneboom,

Wat zijn je takken wonderschoon

door de bomen zien we het bos niet meer,

takkewereld!

Kling klokje klingelingeling

de alarmklok luidt

Engelkens door het luchtruim zwevend

Russisch afweergeschut op scherp

Vrede op aarde,

in de mensen,

in de mensen,

Een welbehagen.

Mijn kerstgedachte begon niet zo onbezorgd en vrolijk dit jaar.
En er zijn genoeg voorbeelden (kerstmarkt Berlijn, om maar eens een zeer recente te noemen) die dit onderstrepen.

Maar om vrienden en bekenden nou met zo'n negatieve stemming rond feestdagen en jaarwisseling het bos in te sturen, dat leek me niet de juiste toonzetting.

Vandaar dat er een heleboel vrolijke kerstboompjes de deur uit gingen (door sommigen vanwege het formaat (size matters? ;-) voor kerstmuts aangezien). 
Met de uitnodiging om op een originele manier een boom op te zetten. 

Gelukkig niet tegen dovemansoren. Terwijl de stroom kerstkaarten via brievenbus de laatste jaren flink verminderd is, waren al die creatieve plaatjes lichtpuntjes in de donkere dagen voor kerstmis.

Hoe waardevol onze huisdieren zijn als inspiratiebron, bleek maar weer eens.

Geduldig balanceren ze met een kerstboom op hun kop of zelfs op hun oor.

Deze bankzitter in Oud-Beijerland vraagt zich vast af of hij erg voor paal zit...

Dit paardje in Lopik krijgt niet zo snel koude oren meer. 

Je ziet'm bijna denken: "Waarom zat er maar één warmer bij die kaart?"

Deze lieve krullenbol uit De Lier kan er niet mee zitten. 

Zo gemakkelijk onder de kerstboom komen? Dat bespaart veel diepgravend (denk)werk.

De Denker uit Dronten wil eigenlijk maar één ding... slapen! 

En wie hem nog langer stoort? 

Die kan wat hem betreft de boom in.

Dit duo uit Hoorn laat het duidelijk ijskoud. 

Wat wil je ook, als kat en hond? 

Deze gezellig dikkerd in Dordt heeft de welbekende olifantenhuid. "Je kan m'n rug op!"

Boom of niet...die blijft stug doorstappen.

Tsja, nog een gevalletje 'size matters'? 

Heb je net een fantastisch mooie boom gescoord en dan blijkt dat-ie bij lange na niet in je achterklep past. 

Het kan natuurlijk ook een stuk bescheidener. 

Sommige bomen passen zelfs op de vensterbank, tussen de cactussen. Allebei stekelige types, dus dat schept een band.

In het grote oerbosch staat die dennenboompje stoer zijn mannetje, tussen al die woudreuzen. Als enige bedekt met een laagje sneeuw.

Je zal maar wonen in een regio van boomkwekers - Zetten - en een kerstboom in de brievenbus krijgen. 

Da's een beetje overbodige luxe, dus die boom mag terug met 'boom-erangeffect' in een zelfgemaakte kerstkaart van een al even zelfgemaakt wandkleed.

Let op de muts. 

Het geeft toch nét even een andere kijk op Hoornse kunst, zo'n kerstboommutsje. Pardon, chapeau. 

Hoezo, die pet past ons allemaal? 

Deze dame uit Heerhugowaard kan'm goed hebben!

Jong leren is oud creëren? Deze jongedame uit Gassel hoeft helemaal niet lang te wachten met haar creativiteit. In een handomdraai heeft zij het boompje voorzien van een sneeuwpracht. Ze moet er zelf om lachen.

 

Het leven moet je niet te serieus moet nemen. Maar dat weet vast niet iedereen. 

Deze jolige vrouw tussen Delft en Dordt in ieder geval wel. Vandaar, vanonder de schaapsmuts, een lange neus ;- ). 

Schaapachtig poseren? Dat kan dit tweetal in Oud-Beijerland bèèèèstachtig goed! In mooie harmonie met kersttakken, lantaarn én een boommuts van eigen wol.

De maakster van deze kerststal in (bethle)Hem heeft de kerstmood royaal te pakken. En reken maar dat het boompje zich uitstekend thuis voelt tussen zijn soortgenoten. En het sneeuwelftal niet te vergeten.

Een ouwe knuffel uit Eindhoven met zichtbaar speelgeschiedenis vindt het best... gevoelsmatig krijgt hij er geen punthoofd van, zo'n kerstboommuts.

Deze lieverd heeft al een witte baard, maar met die muts erbij, kan-ie zo door als kerstman.

Deze vleermuis uit het hoge noorden van Europa is vast niet bedoeld om te knuffelen, Maar met zo'n kerstversiering is-ie eigenlijk best ... knuffelig.

Warm of koud? Kan allebei, bij het haardhout of in de kers(t)verse sneeuw van Trondheim staat dit wollen boompje zijn  mannetje.

In dit kersttafereeltje uit Hoorn is het bal! 

Voor wie het scherp ziet: de boom is kunstig opgetuigd met kerstballen van... kopspelden. Zit daarom die kerstman er zo beregoed bij? Het enige wat er nog ontbreekt, is de kerstengel... 

De kerstengel vliegt door naar... de kerstman die bijna 'op spelden' zit ;-)

Voor iedereen hartelijk bedankt voor het delen van al die leuke fotomomenten.

Nogmaals fijne feestdagen, en...

hopelijk een kleurrijk en vooral veilig en vredig 2017.

Feestmuts

Bij de eerste bijeenkomst na het vakantieseizoen van ons taalgroepje, beraad ik me op handvatten om de Nederlandse spraak- en spellingsregels een beetje aantrekkelijk te presenteren. Het is toch al bijzonder dat al die buitenlandse vrouwen op vrijdagmorgen naar het wijkcentrum komen, terwijl ze eigenlijk wel wat anders aan hun hoofd hebben dan kofschip of fokschaap.

En het blijft eng, praten in een nog onbekende taal. Maar de dingen van de dag nodigen uit om óók je zegje te willen doen. Deze keer hoef ik niet lang te piekeren over het onderwerp. Er waren kort geleden twee vrouwen jarig, dus dat aansprekende thema krijg ik zomaar cadeau.

Met een cake en een papieren hoedje (“In Nederland krijgen kinderen op school een feestmuts”) en twee verjaarscadeautjes in de tas fiets ik naar de praatgroep.

‘Hoe vier je een verjaardag in jullie thuisland?’ klinkt toch als een leuke binnenkomer.

Het loopt allemaal anders. Bij de fietsenstalling staat een van de vrouwen me op te wachten.

“Ik kan helaas niet meer komen. Moet drie dagen per week werken en nu heel druk,” en haar ogen vertellen hoe moe ze is. Het cadeautje geef ik haar mee naar huis.

De andere jarige is er ook niet. Ziek! Aan de tafel in de hal wat onbekende gezichten. Handen schudden en namen proberen te onthouden. Mijn uitnodiging om elkaar even iets meer te vertellen klinkt nog vrolijk, maar dat duurt niet lang. Vluchten, familieleden achterlaten, vaak niet kunnen bellen. Niet eens alleen omdat het duur is. Door de oorlog is Skype niet bereikbaar; doorgesneden kabels en overhoop geschoten telefooncentrales.

Vrachtwagens, wiebelige bootjes en als je eenmaal aangekomen bent, op die onbekende eindbestemming, ben je er nog lang niet. Asielzoekerscentra, tranen, een moeder met een gewond been, een man die op zijn 40^ste al levenslang wordt afgekeurd vanwege al die schroeven in zijn ledematen. Syrië, Irak, Somalië. De vader- en moederlanden zijn verschillend, maar in de verhalen vindt men herkenning.

De ochtend brengt geen ‘piece of cake’, en ook het papieren hoedje blijft in de tas. Ik voel me zelf een muts. Het leven is geen feest, of ik nou wel of niet ben geweest.

Maar er gebeurt wel degelijk iets moois, want aan het einde van de ochtend is er een glimlach op gezichten. Taalproblemen zijn slechts een schijntje van alle moeilijkheden, maar gebroken Nederlands schept wél een band.

Een móórdtekst

Wie heeft er nog tijd (en zin!) in lange zinnen? Laat staan in eindeloze rijen ontelbare woorden achter elkaar. Kort formuleren is ook knapper, denk maar aan afgezaagde (vast niet toevallig het synoniem van ‘ingekorte’) journalistengrapje: ‘jongen ik stuur je een lange brief want ik had geen tijd voor een korte’.

Schrijven is beeldhouwen: pas door het overtollige materiaal weg te hakken, komt het beeld tevoorschijn.

Schrijven is boekhouden: goed op je tellen passen.

Schrijven is filosofie:  'In der Beschränkung zeigt sich der Meister." (citaat Goethe).

Dat schrijven schrappen is, is op zich niks nieuws onder de zon. Maar weten én doen, dat zijn er twee. Dus toch weer eentje teveel.

Klnkrs zn nt ndg m tch t bgrpn wt r mt stn. 

Maar het moet toch beter kunnen dan zo?

Killing your darlings is verrekte lastig. Maar drie ouwe mannetjes om het leven brengen met een dikke zwarte stift doet weinig pijn, en is zo gepiept.

Sinds een paar dagen ben ik ingewijd in het geheim van succesvol schrappen. Black out poetry, gebaseerd op de wijze waarop in vroeger tijden (en wie weet nu nog in bepaalde dictatoriale regimes?) censuur werd gepleegd op correspondentie: doorhalen wat niet van toepassing is voor de ogen van de ontvanger.

Irritante bemoeizucht vertaald naar creatieve woordkunst door in een tekst (bladzijde van boek, stukje krant) woorden te schrappen tot er iets heel nieuws ontstaat. Een goede oefening om krachtig korte metten te maken met een eindeloze woordenbrij.

Ik overweeg al een nieuwe beroepstitel: tekst(sch)rapper.