“45?”
Da’s nog eens een manier van vrienden maken! Met die
complimenteuze inschatting van mijn leeftijd glijd ik met jeugdig jolijt het
weekend in. Tuurlijk, minimaal vijf jaar zijn toe te schrijven aan sociaal
aanvaardbaar pleasen, maar soms is
het beter die wijsheid eventjes terzijde te schuiven. Nee, met die dik acht
jaar te laag zit het tussen ons in één klap goed.
Ik heb het over de gedetineerde die ik voor het eerst
bezoek. Een man van Marokkaanse afkomst, begin 30, die de levenswijsheid van zo
ongeveer een 60-jarige tentoonspreidt. De mannen van die leeftijd zijn voor hem
een voorbeeld. Van hoe het niet moet. “Nu heb ik zo’n beetje de helft van mijn
leven achter tralies doorgebracht en dat moet anders. En ik ben degene die dat moet waarmaken.”
Zijn wankele start in een jeugd met haperingen wordt wel even benoemd, maar
niet met het schuldvingertje. “Van mijn vader heb ik vooral geleerd hoe ik het
niet wil, maar nu doe ik het zelf niet veel beter.” Doorleefde woorden uit de
mond van een bruisende jongeman in trainingspak. “Vanmorgen even een uurtje
gesport, dat is een goede start van de dag.”
Hoe opvoeden moet, daarover tast hij in het duister. Eerlijkheid
is een groot goed. Zijn drie kinderen krijgen dan ook geen smoezen
voorgespiegeld over waar vader is, maar komen regelmatig op het familiebezoek.
Alles met de buitenwereld delen is een hele stap verder. Soms een te grote.
“Toen mijn dochtertje op school niet meer mocht meespelen
omdat ze ‘geen vader heeft’ heb ik de hele nacht wakker gelegen. Het brak mijn
hart.”
Zijn eigen vader ziet hij niet meer, maar zijn twee dochters en zoon zijn de stimulans het roer om te gooien. Als hij straks vrij
is, gaat hij een studie volgen om anderen te kunnen behoeden voor de fouten die
hijzelf heeft gemaakt.
Niet alleen bij zijn eigen kinderen, maar ook bijvoorbeeld op
scholen wil hij zijn (slechte) ervaringen keren tot iets goeds. “Vroeger had ik
weleens hulpverleners tegenover me die geen idéé hadden waarover ze spraken. Vijf
maal kreeg ik zo’n beetje hetzelfde voorbeeld gepresenteerd, duidelijk uit een
studieboek. Maar ik ken de praktijk.”
Zijn cv is nagenoeg leeg. Zelf is hij allerminst een onbeschreven
blad, maar tot het uiterste gemotiveerd daar een nieuwe invulling aan te geven.
De motivatie spat bijna door de lucht.
“Ik weet waarover ik het heb,” luiden zijn
afscheidswoorden bij dit eerste bezoek. “Zodra de celdeur achter je dichtgaat,
begint het denken. Dan ben je alleen nog maar met jezelf.”
‘The man in the mirror’ van Michael Jackson zingt in mijn
hoofd als ik terugloop naar de auto. In de spiegel ontmoet ik eventjes mijn
ogen. Nee, van leeftijdsinschatting heeft deze jongeman geen kaas gegeten. Van hoe
je mensen een goed gevoel moet geven, vele malen meer. Ik hoop dat mannen als
hij de kans krijgen hun plannen in praktijk te brengen. Dan komt het wel goed
met onze jeugd.
