De kat of het ei?

Wie kent nog de waarde van etiquette? Vroeger was alles veel simpeler en het leven heerlijk overzichtelijk. Immers, voor iedere zet op het schaakbord dat leven heet, gold een regel. Pardon, etiquette, op z’n Frans. Want uit dat land komt het vandaan, het decorum aan beleefdheidsnormen en omgangsvormen.

Wat ook steevast uit la douce France kwam, was wijn. Is het daarom dat god er zo graag schijnt te vertoeven? Tegenwoordig kan dat de reden niet meer zijn, want met mondialisering en globalisatie komt ons alcoholische druivensap nu zo’n beetje overal vandaan. Daarmee zijn ook de traditiegetrouwe Franse wijnkastelen meer en meer uit de schappen verdwenen. Die chateaux gingen af, en daarmee meteen ook ‘op de fles’.

Kijk vóórdat je gaat drinken vooral eens even naar het plaatje onder de flessenhals. 

‘Het enige wat je weggooit, is de verpakking’ probeerde in de jaren ’70 van de vorige eeuw een reclamestem ons te laten geloven in de twijfelachtige kwaliteit van een brood dat je nog het beste kon gebruiken om er hengelballetjes van te rollen voor bij het vissen. Dat brood was namelijk zo luchtig dat je het als een harmonica kon invouwen. Dat was nou écht gebakken lucht. 

Nee, dan had de Britste popgroep ABC heel wat beter door hoe het werkt. 'You judge book by the cover, and the look of the lover,' zongen ze in ‘The look of love.’

Precies, het oog wil ook wat. Dat hebben de moderne wijnmakers goed in de smiezen. Vrolijkheid alom, nog voor de afdronk.

De Franse vignerons zijn trouwens ook uit een ander vaatje gaan tappen. Vive la France met 'Chat en oeuf' (als humoritische variant op Châteauneuf-du-Pape, letterlijk vertaald het nieuwe kasteel van de paus). De kat of het ei? That’s the (new) question.  Zeker na een glaasje op een heel logische.

Maar... hoe zit het dan met de wijnkwaliteit? Om traditionele critici vóór te zijn, roep ik graag een verhaal uit mijn verleden op. Een vriend raakte zo verbolgen over de strikte eis van zijn schoonmoeder om bij bezoekjes altijd sherry geserveerd te krijgen van exclusief merk, dat hij deze exorbitant dure gewoonte wilde doorbreken. Want van die in zijn ogen verschrikkelijke verspilling kreeg hij het Spaans benauwd. Hij kocht een jerrycan (sherrycan?) voordelige jerez en trechterde die zorgvuldig in de bekende bokaal.

'Heerlijk,' aldus schoonmama. 'Dit verrukkelijke vocht is het geld meer dan waard!'

Sinds die tijd laat ik me zorgeloos leiden door de uitnodigende plaatjes op de fles. Wijn én design, dubbelplezier voor de prijs van één. Ik ben namelijk dol op etiquette. En tuurlijk, ook op wat er in de fles zit.

www.nueerstmaarweereensevenstevigaanhetwerk.nl

Zo’n beetje iedere ochtend ontwaak ik in een roes van alcoholnevel, nog slechts half verteerde brokken brie in de volle maag, tastend naast me over de lakens naar wie er nu weer naast me ligt. Terwijl ik me optrek aan het nachtkastje – langzaam, want hoofdpijn! – begint bijna automatisch die dagelijkse zware levensvraag op te wellen: waarmee (of met wie, haha) ik me deze dag nu eens zal vermaken. De resten van een slordig gerolde joint vertellen woordeloos waar die vrolijke dromen vandaan zijn gekomen.

Een roerig leven, dat – weesch gerust – bij lange na niet eens in mijn fantasie de boventoon voert. Maar misschien is dit wél hoe mensen uit andere landen en culturen - soms, met een steels oog - zich een beeld vormen van mijn dagelijks bestaan? En daarvoor hoef je niet eens zo ver van huis.

Een Noorse vriendin, gewend aan alcohol op limiet, verlekkert zich in onze supermarkten. Bij het zien van al die flessen, grijpklaar in de schappen, loopt het water haar in de mond. In het hoge noorden is de aanschaf van sterke drank en wijn alleen mogelijk in staatswinkels, de zogeheten Vinmonopolet, en ook nog eens stervensduur. Dus bijna nergens zoveel illegale stokerijen als daar. In haar beleving kan ik me hier dagelijks veel makkelijker een delirium drinken, bijna voor niets.

Wat een risico eigenlijk, als ik er, bij de ochtendkoffie (puur) eens goed over nadenk.

Als boeken bedoeld zijn om je aan het denken te zetten, dan is dat zeker gelukt met ‘Discipline’ van Marli Huijer (hoogleraar filosofie aan de Erasmus Universiteit). ‘Hoe overleven we in een wereld van overvloed?’ is de centrale vraag. Een eenduidig antwoord is er niet, en dat is goed, want zoveel mensen zoveel wensen. En hoe je je wapent tegen een nagenoeg onbegrensde hoeveelheid eten, drinken, tijd, spullen en niet te vergeten (social) media… dat blijkt zo eenvoudig nog niet. 

Om een beetje in de workflow te blijven, schijnen mensen in hoge nood hun heil zelfs al te moeten zoeken bij het downloaden van anti-apps om voor even gevrijwaard te zijn van voortdurende inbreuk op hun concentratie: ‘freedom’ en ‘selfcontrol’. Hoezo discipline?

Beduidend stukken duidelijker is het leven in landen als Noord-Korea en Iran, waar het regime met straffe hand zo’n beetje alle leefregels bepaalt. De broekriem wordt daar zo strak aangehaald dat het bijna onmogelijk is om uit de band te springen. Dan weet je tenminste nog eens waar je aan toe bent.

In het klein geldt het ook een beetje voor het leven van de freelancer. Door menigeen soms verward met ‘freewheeler’. “Lekker zeg, thuiswerken. Kan je altijd doen waar je zin in hebt.” 

Absoluut eens met stelling 1. Bij deel 2 van de bewering heb ik zo mijn twijfels. Voorbij lopen aan de vaat op het aanrecht, en de modderspatten op de ramen te negeren? Dát vergt pas een oersterke dosis discipline. Maar morgen is er weer een dag. Eérst aan het werk!

PS.

Morgen een vervolg met ‘lekker uit de band springen’. Óf overmorgen, want enige flexibiliteit moet er zijn. 

PS2.

Interesse in bewapening tegen tijdsverspilling?

http://macfreedom.com/

http://selfcontrolapp.com/

http://nueerstmaarweereensevenstevigaanhetwerk.nl  is in de maak.